Wij van WC Antilope adviseren te lopen.
Onder het kopje Over mij kan je mijn achtergrondverhaal lezen. Binnen dit verhaal hoort ook de oprichting van mijn wandelclub, met mijn twee ereleden, mijn honden Friedje en Roest. Hier zal ik hun verhaal vertellen, want dat zijn ze waard.
In het verleden heb ik een burn-out en depressie gehad waardoor ik een hele tijd mijn bed niet uit kon komen. Alleen in mijn huis, niet in staat om mezelf naar buiten te krijgen zag ik mijn buren hun verplichte rondje met de hond lopen elke dag. Zo is het idee ontstaan om ook een hond in huis te nemen.
De asielen brachten ons geen match. In dezelfde tijd wilde mijn moeder ook weer graag een hond als maatje en zij kwam een nestje boerenfoxen tegen. Toen ik klein was hadden we boerenfox Goofy in huis, dus dat was al een beetje bekend als ras. En natuurlijk, als je "alleen even gaat kijken" ben je verkocht. Wie is er bestand tegen puppyogen? (De geur is een ander verhaal)
Beide zochten we een puppy uit, broer en zus, Roest en Zusje. Nog altijd is de broer-en-zusband duidelijk als je ze samen ziet, of we willen dit heel graag zien?
Roest heeft mij eigenhandig de laatste fase van mijn depressie en burn-out uitgeholpen, gewoonweg door elke dag op tijd buiten te moeten staan. Het bleek ook dat Roest en ik het samen trainen heel leuk vonden om te leren. Met de juiste opbouwperiode liepen we uiteindelijk elke dag heel wat tijd buiten en vooral naar het bos hielp ons door de donkerste dagen heen.
Er kwamen kinderen in Roest zijn leven door mijn toedoen. Hij vond het prima hoor, maar echt heel graag contact met hen legde hij niet. Nee dan Friedje Frieda Nap. Onze wervelwind, die zich identificeert als kat.
Ook zij kwam op een niet al te best moment in mijn leven. Mijn tweede FNS-periode waardoor ik letterlijk lam werd gelegd. We hebben altijd het plan gehad om te kijken voor een tweede hond als Roest tussen de acht en tien jaar zou zijn. Dat viel precies samen met het moment dat ik mij weer enigszins stabiel begon te voelen in mijn opbouw uit de FNS. O boy, was I wrong.
Friedje is mij veel waard, maar zij is ook hét levende bewijs van mijn verslaving aan chaos. Is het eindelijk een beetje rustig in mijn leven? Dan ben ik alweer op zoek naar iets wat die rust grondig kan verstoren. En tadaa daar hadden we onze tweede boerenfox. Ze wordt ook wel de leukste vergissing van 2024 genoemd.
Maar ook zij brengt ons weer zoveel goeds. Het wandelen zat er nog wel in natuurlijk, maar die zijn weer een stuk levendiger geworden met ons Friedje erbij. Ze nodigt elke hond uit tot spelen en rent dan grote rondjes om ze heen. Want er zijn niet veel honden even snel en wendbaar als boerenfoxen.
Waar Roest niets van andere mensen en ook niet alle honden even leuk vond is Friedje een allemansvriend. En als zij niet je eigen hond is, die het eten van je keukentafel afjat, dan kan ik mij voorstellen dat je al snel verkocht bent door deze vrolijke spring-in-'t-veld.
En dan denk je dat ze met die snelheid, wendbaarheid en onverschrokken hoge sprongen de baas van de bal is? Nee nee zeker niet, Roest is en blijft de baas van de bal.
Maar mijn allerfijnste moment met Frieda is op de bank. Door nog wat uitdagingen in de revalidatie van de FNS lig ik nog wel eens noodgedwongen op de bank. Roest is mijn trouwe vriend aan mijn voeten, maar Frieda? Die ligt het liefst als een verzwaringskussen bovenop mij.
Ze helpt mij hiermee om dieper tot rust te kunnen komen en gaat er niet vanaf voordat ik weer kan bewegen. Of omdat ik haar noodgedwongen eraf moet halen omdat mijn overactieve blaas mij de bank afdwingt. Maar soms houd ik het blaasontstekingsniveau lang op, omdat het zo lekker is om met zo'n hondje bovenop je te liggen. Ik hou ervan.
Roest is inmiddels bijna 11, dus heeft niet meer zoveel dagelijkse beweging nodig als een hond van twee. Maar nog altijd sjokt hij dagelijks een uurtje mee tussen de middag. Van die wandelingen zal ik een instagramdagboek gaan bijhouden.
Ik probeer zoveel mogelijk in de natuur te lopen, omdat ik merk hoe goed mij dit doet. Via mijn berichten op instagram zal ik hier en daar vertellen wat deze wandelingen mij, buitenom de beweging, nog meer brengen.
Het is wel de bedoeling dat dit dagelijkse uurtje langzaam maar zeker, binnen mijn grenzen, zal worden uitgebouwd. Ik weet niet wanneer, maar mijn stip op mijn horizon is een (pelgrims)tocht. Kijk je mee wanneer dit mij gelukt is?